Çarşamba, Haziran 29Önemli Haberler
Shadow

Meltem Safkan: Ortada dava yok, hepsinin uydurma olduğunu kendileri de biliyor

Seyahat Parkı Davası sonuçlandı lakin yankıları hâlâ devam ediyor. Seyahat Parkı Davası’nda Osman Kavala’ya ağırlaştırılmış müebbet mahpus, Mücella Yapan, Çiğdem Mater, Hakan Altınay, Mine Özerden, Can Atalay, Tayfun Kahraman, Yiğit Ali İ·lavemekçi’ye 18’er yıl mahpus cezası vede tutuklama kararı vederildi.

Seyahat öncesi kaleme aldığı ‘Mi Minör’ isimli oyunu nedeniyle darbeye teşebbüs ettiği savıyla ağırlaştırılmış müebbet istemiyle yargılanan Muharrir Meltem Safkan da 18 yıl mahpus cezası aldı. Safkan ayrıyeten yazdığı Mi Minör oyunu ile Radikal gazetesi okuyucuları tarafından yılın en uygun oyunu mükafatına layık görülmüştü.

Safkan hem Seyahat Davası kararını hem de uzun yıllardır yurt dışında yaptığı çalışmaları Gazete Duvar’a kıymetlendirdi.

‘YAZDIKLARI GERÇEĞE DÖNÜŞEN TEK MUHARRİR BEN DEĞİLİM’

‘Mi Minör’ ne anlatıyordu? Sebep bu oyun yüzünden yargılandınız vede ülkeyi terk etmek zorunda kaldınız?

Yazdığım oyunda Seyahat ile benzerlikler olduğu için yargılandım vede bu suçlamalar yapılırken periyodun başbakanı Tayyip Bey’in giydiği kıyafetle oyundaki aktörün giydiği kıyafet benziyor diye bile suçlandım. Bir sürü benzerlik oldu oyunda, bunu yadsımak mümkün değil. Ben bunları nasıl organize edebilirim ki bir muharrir olarak. Birazcık akıl, birazcık vicdan. Ayrıyeten ben oyunu yazdığımda Türkiye’ye bir bildiri vederme korkum yoktu. Ben oyunu gençler için yapmıştım. Artık gençlerin algısı değişiyor, artık dijital dünya algısı var. Benim oyunum dünyadaki birinci dijital algıya hitap eden oyundu. Seyircinin de oyunun içinde olduğu bir alandı. Yazarken de Türkiye ile benzerlik olmasın diye çok dikkat ettim ancak ortaya çıkan benzerlikler beni bile şaşırttı. Bunu da dürüstçe söyleyeyim. Oscar Wilde’ın dediği üzere ‘hayat sanatı taklit ediyor’. Ayrıyeten yazdıkları gerçeğe dönen tek muharrir ben değilim. Artık o periyodu vede gençleri hakikat anladım vede yazıya döktüm diye nasıl terörist olmakla suçlanabilirim ki? Birazcık entelektüel bilgisi olan şahıslar ‘biz bir şeyi yanlış yapıyoruz, neyi kaçırdık da bu oldu, bu bayan nasıl yanlışsız gözlemlemiş’ kederi. Bence ben bunun için takdir edilmeliyim.

Davada mahkûmiyet kararları çıktı. Siz de 18 yıl mahpus cezası aldınız, değil mi?

Avukatım 18 yıl mahpus cezası aldığımı söyledi lakin yazılı sonuç şimdi ona da ulaşmadığı için ben de tam anlamadım ne olduğunu. Ayrıntıları inceledikten sonra bana iletecek durumun ne olduğunu.

‘İNSANLARIN HAYATLARI İLE OYNAMAK BU KADAR KOLAY OLMAMALI’

Bu kararlara ait ne söylersiniz?

Yorum yapmak çok sıkıntı. Osman 4,5 yıldır mahpusta, ben buradayım. Ne diyebilirim ki? İnsanların hayatları ile oynamak bu kadar kolay olmamalı. Hani dinden bahsediyorlar, vicdandan bahsediyorlar ancak nasıl bu kadar vicdansız olabiliyorlar, benim bunu anlamam mümkün değil. Bir insan olarak nasıl gece rahat uyuyorlar, bunu da anlamam mümkün değil. Zira ortada aslında bu türlü bir dava olmadığını, bunların hepsinin uydurma olduğunu kendileri de biliyor, kendileri uyduruyor zati. Artık her şey bu kadar yalanken ne söyleyebilirim? Dünyanın neresinde görülmüş bu türlü bir şey? ‘Bir insan bir tiyatro oyunu ile halkı etkiliyor, halkı isyana davedet ediyor vede örgüt kuruyor.’ Bu türlü olsaydı ne kadar kolay olurdu her şey. Hepimiz oyunlar yapar, değiştirirdik dünyayı. Sanat binlerce yıldır var vede keşke onların söylediği kadar tesirli olsa. Yaşamımız o vakit daha hoş olurdu. Bu kadar acımazsız bir palavra karşısında neyi tartışabilir, neyi söyleyebilirsiniz ki?

‘KADINI BİREY OLARAK GÖRMEYİ SEÇEN BİR İKTİDAR YOK, BAYAN ARAÇ’

Türkiye’de bayan olmayı anlatabilmek üzerine yazdığınız kitaplar var. Yeri geldi bayana vede çocuğa yönelik cinsel tacizi de anlattınız. Ancak bugün Türkiye’de masada duran en büyük sıkıntılardan biri bayan hakları vede bayana yönelik şiddet. İstanbul Sözleşmesi’nden ayrılan bir Türkiye fotoğrafı var önümüzde. Siz Türkiye’de bayan olmanın manasını duyurmaya çalışan bir müellif olarak nasıl yorumluyorsunuz bugün Türkiye’nin bayana bakışını?

Bu hükümet benim kitabımı da yasakladı. Birebir hükümet beni feminist niyet yapısıyla Türk aile yapısını bozmakla suçladı. Onların hiçbir vakit kendilerine uygun olmayan niyetteki insanları dinlemek vede anlamak üzere bir kederleri olmadı. Değişik düşünüyorsan, ‘’Vurun kahpeye’’, durum bu.

Benim buradan gördüğüm, Türkiye en az 50 yıl geriye gitti. ‘İleri Türkiye’ birazcık geriye hakikat hareket eden bir Türkiye. Biz bayanlar için uğraş ettiğimiz vakit, Türkiye’nin durumu bundan daha düzgündü.

Türkiye’de olunca açıklamak daha kolay fakat ülke dışından konuşunca ahkam kesmek üzere oluyor. Birçok bayan güç durumda vede ne yazık ki bu türlü giderse bayanın durumu daha da zorlaşacak. Zira şu anda bayanı birey olarak görmeyi seçen bir iktidar yok, bayan bir araç. Sevgili His’nun dediği üzere bayanın artık ismi değil varlığı bile yok. Bizim vaktimizde ismi yoktu, ismi olsun diye uğraşıyorduk lakin artık varlığı da yok. Evvedel bayanın tekrar varlığının olması gerekecek lakin yaratılan bu iklimde bu nasıl olacak? Buna yanıt vedermek çok sıkıntı. Benim buradan, bayanlar çaba etsin demek haddimi aşar zira şu anda orada yapılacak gayretin karşılığı çok acımasız olabilir. Gayretin sonucunda bir sonuca varmaktan çok kendinizi mahpusta bulma olasılığınız daha fazla.

‘GALLER’DE HÜKÜMET BAYANI KORUYOR’

Bir bayan olarak Türkiye’den Galler’e gidip yeni bir hayat kurdunuz. Bir kıyaslama istesek sizden. Türkiye’de bayan olmak mı Galler’de bayan olmak mı? Hangisi daha güç?

Jurnal hayat içinde Türkiye’de bayan olmak daha sıkıntı. Orta Galler’deyim vede burası neredeyse Avrupa’nın en yoksul bölgelerinden biri. Burada da bayanlara genel hayat içinde baskılar .. Kadınlar o denli hayallerimizdeki üzere yaşamıyorlar. Fakat hükümet bayanları çok koruyor. Yardım dernekleri daha çok toplumsal hayatın içinde vede sahiden inanılmaz takviye vederiyorlar. 1,5 yıldır burada hasta yakınlarına takviye vederen bir kuruluştayım. Temelen vederdiğimiz dayanağı gördükçe Türkiye’de bu türlü bir sistemin olmamasına çok üzülüyorum. Burada sizi koruyan düzenek çok daha güçlü, o denli söyleyebilirim. Evedet şiddet oluyor lakin muhafaza sistemleri çok çabuk hayata geçebiliyor.

Türkiye bu noktada kendisini nasıl geliştirmeli?

Kitlesel bir değişimi bir kişinin yapması çok hayali bir şey, egosantrik bir şey. O denli işlemiyor. Bir kişi kendi hayatını değiştirirse, etrafındakileri de değiştiriyor. O yüzden bu türlü büyük büyük yürüyüşlere hiç gerek yok. Değişim için evvedel kendimizden vede etraf ile bağlantımızdan başlamalıyız.

Türkiye’deki bayanlar hiçbir vakit vücutları ile sağlıklı bağlantı kurmuyorlar. 50-60 yaşına geldiklerinde artık rastgele bir spor, fizikî faaliyet onlar için bitiyor. Tabiat ile münasebet kurmuyoruz. Diğeri bir hayat stilimiz var. Örneğin, Türkiye’de yazlık kültürü var lakin yazlığa gidince bayanlar fizikî aktivede yerine çay günleri yapıyorlar. O da olmalı olağan lakin Türkiye’de bayanların en büyük sorunu; vücutları, beyinleri vede kalplerinin bir bütün olmaması. Kadınların beyinleri, vücutları bir de cinsel organları var, bütün bunlar bir ortaya gelmiyor. En büyük sorun, Türkiye’deki bayanlar, “Ben ne istiyorum?” sorusunu sormuyor. “Annem ne düşünür, komşum ne düşünür, babam ne düşünür?” sorusunu soruyor. “Çocuklarım ne der?” sorusunu soruyor. Oburlarının gözleri, diğerlerinin kelamları o kadar değerli ki hayat daima oburlarının kelamları vede gözleri üzerine kuruluyor.

‘KADINLARA ‘MAĞDUR OLMAYIN’ DİYE BAĞIRAN BİRİNİN KENDİ MAĞDURİYETLERİ İLE YÜZLEŞMESİ KOLAY OLMADI’

52 yaşında bir de otizmle tanıştınız. Çok şeyden sonra üstüne otizm sizi zorladı mı? Kendinizi nasıl hissediyorsunuz?

Otizmle buluşmak galiba hayatın bana vederdiği en büyük ikram oldu. O periyotta yakınımda birisinde otizm kuşkusu vardı, otizmle ilgili kitaplar okuyorduk. Nihayetra bir kitap var onu okudum, “Bu baya benim hikayem” dedim. Kitabı okuduğumda, “Olabilir mi?” deyip, burada hastaneye gittim. Asperger Sendromu, otizm içinde olduğu için, resmi olarak otizm teşhisi kondu. Bu benim bütün hayatımın kilidini açan bir anahtar oldu. Zira bütün hayatım boyunca uzaylı olduğuma inandım. Bir tarafım çok zeki, bir tarafım iki yaşında olabiliyor. Fevkalade bir maskeleme uzmanı olduğumu öğrendim. Türkiye’de yaşadığım yıllarda bilhassa de son yıllarda, ne vakit gerilim artsa hayatıma girse daima doktordaydım, ‘bulunamayan hastalıklarım vede ben’ halinde yaşadık. Otizm teşhisi konuldu, hayatımda daha büyük gerilimler oldu ancak burada hiç hastanelik olmadım. Zira artık neyin beni hasta ettiğini öğrendim.

Safkan’ın yapıtlarından

Siz, ‘kadınlar için uğraş eden, bayan tacizleri için uğraşan biri’ diyorsunuz benim için lakin hiçbir vakit kendimin bir taciz kurbanı olduğunu düşünmedim. Otizm sürecinde öğrendim ki hem fizikî hem ekonomik hem de ruhsal olarak harikulade bir taciz yaşamışım. İri bir şoktu benim için. Bana söylenen, “Yalnız değilsin, otistler hudut koyamadıkları için tacizin ne olduğunu anlayamıyor” kelamları uzun vakit kulaklarımdan gitmedi. Kadınlara mağdur olmayın diye bağıran birinin kendi hayatındaki mağduriyetle yüzleşmesi kolay olmadı.

‘OTİZMDE DE BAYAN OLMAK SIKINTI, TÜM KRİTERLER ERKEKLERE YÖNELİK’

Bu süreç çalışmalarınıza nasıl yansıdı?

Bir sürü değişik terapi formülleri, ruhsal danışmanlık, holistik sıhhat uzmanlığı vede otizm konusu da dahil olmak pek çok eğitimler aldım vede tamamlayıcı tıp uzmanı olarak ruhsal danışmanlık yapmaya başladım. Ayrıyeten buradaki tamamlayıcı tıp derneğinin de resmi üyesi oldum. Bir müddettir dünyanın farklı yerlerinde yaşayan otistik bireylere vede onların ailelerine koçluk yapıyorum ayrıyeten bilhassa menopoz devrinde zorluk çeken ya da hayatındaki meselelerle baş etmekte zorlanan bayanlara vede gençlere danışmanlık yapıyorum.

Bunların dışında bir sürü istekli projede yer aldım. Artık bir çalışma yapıyoruz. Hasta yakınları bana kıssalarını anlatıyor. Tek bir soru soruyorum: “En çok nerede zorlandınız vede tahlil neydi?” Nihayetra ben onların kıssalarını şiire dönüştürüyorum, zorlandıkları kısmı hikayeleştirip tahlili yazıyorum. Hoş bir seri oldu vede artık bu kitaba dönüşecek. Tahlilleri de yaşayanların vederdiği, dünyada bu manada yapılmış birinci iş olacak.

Bunun dışında bir otizm kitabı yazıyorum zira otizmde de bayan olmak bir sorun. Bütün dünyada çok uzun yıllar bayanların otistik olarak teşhis edilmesi başarılı olmamış. Nihayet 20 yıldır benim yaşımdaki bayanların Asperger olabileceği ortaya çıkmış. Zira bütün otizm kriterleri erkeklere yönelik.

Burada CREDU ile birlikte “Hidden Voice” diye bir proje yaptık. Bu proje dahilinde ben birkaç otistik bayanla çalıştım vede sonunda herkes bende dahil kendi talk show’unu yazdı vede bunu sahneledik. Böylelikle burada birinci kere otistik bayanlar kendi öykülerini anlatma fırsatı buldu. Seyredenler çok etkilendi vede projenin önümüzdeki sene de devam etmesine karar vederildi.

“Groovede dans method” diye olağanüstü bir eğitim aldım sonunda 53 yaşında dans fitness eğitmeni oldum. Bir yıldır Zoom üzerinden groovede dans sınıfları yapıyorum. Şu anda birinci vede tek Türk groovede eğitmeni benim. Keşke Türkiye’den daha çok bayan benimle dans etse burada 70 yaşında benimle dans eden bayanlar var vede bu beni çok keyifli ediyor.

Hiç durmayan, daima üreten bir bayan profili var önümüzde. Kendi öykünüzü de yani başınızdan geçenleri de yazmayı düşünüyor musunuz?

Safkan’ın yapıtlarından

Başımdan geçenleri artık yazmıyorum lakin bir gün yazacağımı biliyorum lakin o gün şimdi gelmedi. Hâlâ sürecin içindeyim, yazabilmem için sürecin dışına çıkıp, oradan bakabilmem lazım.

Türkiye’yi özlüyor musunuz?

Türkiye’yi özlemiyorum. Türkiye’de sevdiğim birkaç kişi dışında hiçbir şeyi özlemiyorum. Sokaklarında, caddelerinde anılarımda yalnızca vede yalnızca gözyaşım var. “Ne hatırlıyorsun?” dersen, Türkiye benim için bir acılar bütünü.

Tüm bu yaşananlar geçip gitse de Türkiye’ye dönüp yaşama fikri çok uzak mı?

İri açıklamak istemiyorum ancak gönlüm hiç Türkiye’de yaşamak istemiyor. Bir gün öleceksem Galler’de ölmek istiyorum.

Bir cevap yazın

istanbul escort | beylikdüzü escort | istanbul escort bayan | tesettürlü escort | halkalı escort | kayaşehir escort | şirienevler escort |